Ik heb er in elk geval van genoten. Vanuit mijn zachte bioscoopzetel werd ik meegenomen binnen de muren van de Grande Chartreuse. De geluidsband van de film werd gedomineerd door voetstappen, piepende deuren of wielen van de maaltijdkar. Ik voelde me twee uur lang één van de abdijbewoners.
Nu, een vijftal jaren later, mocht ik diezelfde ervaring ‘life’ mee maken.
En inderdaad, het leven is er zwaar: elke nacht opstaan voor een gebedsdienst, van middernacht tot half drie, het grootste deel van de dag alleen in een cel doormaken, in stilte, altijd opnieuw alleen eten, nooit vlees, nooit koffie en slechts twee maaltijden per dag.
Nooit op familiebezoek gaan of eens gewoon erop uit trekken...
Deze manier van leven is niet voor mij weggelegd.
Dan denk je misschien: je moet wel gek zijn, om voor zo’n levensvorm te kiezen. Ofwel verbitterd en streng.
Het voorrecht van mijn verblijf in de Karthuis van Brazilië, liet me de mens achter de monnik te ontmoeten. Want in de karthuis van OLV Middelares leven 10 gelukkige mannen,a die een diepe vrede in zich dragen.
Eerst en vooral pe Antão Maria Algoet, een kozijn van mijn vader, geboren in Zwevegem, die mijn gastheer was. Tijdens vele gesprekken wisselden we uit over kerk en wereld, over het welzijn in onze familie en over de moeilijke tijden omwille van de pedofilieschandalen in België.
Woensdag deden we een lange dagtocht, waarbij mijn fysieke vermogens door de 67-jarige monnik serieus op de proef werden gesteld. Ongelofelijk hoe een man die reeds een hartoperatie achter de rug heeft, die als missionaris vele tropische ziekten overwon, nog zo vitaal kan zijn…
Dan was er de goede Spaanse prior, pe. Luis, die enorm veel humor heeft, maar tegelijk zo diep kan spreken. We hadden een lang gesprek over de noodzaak van de diepe verbondenheid met Christus in het leven van elke priester. Tussendoor lachte hij de Belgische politieke crisis weg met de bemerking dat 'flamenco’ (Portugees voor Vlaams) in Spanje de betekenis heeft van een zotte dans met castagnetten…
Er was ook een franse monnik die om een gesprek vroeg. Hij had twee vragen…
Ons gesprek begon erg diepgaand, over de aanwezigheid van Christus in de ontmoeting met mensen met een handicap. Het trof me hoe de monnik op de hoogte is van deze problematiek, en hij, zonder ervaring te hebben, toch zo’n mooie visie heeft.
Ook hij relativeerde zichzelf met zijn tweede vraag. Hij wou weten wat ik vond van de strips van Kuifje. Lachend vertelde de belezen man dat hij een grote fan is van deze kinderheld…
Verder was er nog die jonge broeder, een Braziliaan uit de Nordeste, die zo’n diepe vrede uitstraalt.
Of de novicemeester, theologisch enorm onderlegd, zeer handig en vele taken, die heel graag in bomen klimt.
Ja, de karthuizers zijn geen koude mensen die zichzelf pijnigen door de ondraaglijke last van het karthuizerleven op zich te nemen. Het zijn heel warme en aangename mensen, met wie een gesprek nooit te lang duurt.
 |
| De grote stilte - bezoek aan de karthuizers |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten